Konrad Adenauer (1876-1967)
Pierwszy
Kanclerz Republiki Federalnej Niemiec, który stał na czele nowopowstałego
państwa w latach 1949-63, zmienił bardziej niż ktokolwiek inny oblicze
powojennej historii Niemiec i Europy.
Podobnie
jak wielu polityków jego pokolenia, Adenauer już na podstawie doświadczeń I
Wojny Światowej doszedł do wniosku, że osiągnięcie długotrwałego pokoju
możliwe jest jedynie w zjednoczonej Europie. Opinię tę potwierdziły
wydarzenia okresu Trzeciej Rzeszy – Adenauer został wówczas usunięty z
urzędu burmistrza Kolonii przez nazistów.
Sześć lat
(1949-55) wystarczyło Adenauerowi do zrealizowania dalekosiężnych celów
polityki zagranicznej, dzięki którym udało się zapewnić Niemcom stabilną
pozycję w sojuszu państw zachodnich: członkostwo tego kraju w Radzie Europy
(1951), założenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (1952) oraz
wstąpienie Niemiec do NATO (1955).
Podstawą polityki zagranicznej Adenauera było pojednanie z Francją. Wraz z
prezydentem Francji Charlesem de Gaullem doprowadził do przełomu w historii
stosunków pomiędzy Francją a Niemcami: w 1963 r. państwa te, niegdyś
odwieczni wrogowie, podpisały traktat o przyjaźni, który stał się jednym z
kamieni milowych na drodze integracji europejskiej.
