Konrad Adenauer (1876-1967)
De eerste Kanselier van de Bondsrepubliek Duitsland, die van 1949-1963
aan het hoofd van de nieuwe staat stond, veranderde meer dan wie dan ook het
aanzicht van Duitsland en de Europese geschiedenis na de Tweede Wereldoorlog.
Adenauer had zich, net als andere politici van zijn generatie, al na de
Eerste Wereldoorlog gerealiseerd dat een duurzame vrede alleen tot stand zou
komen wanneer Europa verenigd was. Hij werd in zijn mening gesterkt door
zijn ervaringen tijdens het Derde Rijk: hij werd door de nazi’s ontslagen
als burgemeester van Keulen.
In slechts zes jaar, van 1949-1955, realiseerde Adenauer ambitieuze
doelstellingen op het gebied van buitenlands beleid waardoor nauwere
betrekkingen ontstonden tussen Duitsland en het westelijke bondgenootschap:
lidmaatschap van de Raad van Europa (1951), oprichting van de Europese
Gemeenschap voor Kolen en Staal (1952), en toetreding van Duitsland tot de
NAVO (1955).
Een van de hoekstenen van het buitenlands beleid van Adenauer was de
verzoening met Frankrijk. Samen met de Franse president Charles de Gaulle
bereikte hij een keerpunt in de geschiedenis: in 1963 ondertekenden de
voormalige aartsvijanden Duitsland en Frankrijk een verdrag van vriendschap
dat een van de mijlpalen werd op weg naar Europese integratie.
